Bir Şehrin Hikâyesini Yazdı, Sessizce Aramızdan Ayrıldı

Sebahattin Bulut: Erzurum’un Hafızasını Sahneye Taşıyan Kültür Emekçisi 

1926 yılında Erzurum’da dünyaya gelen Sebahattin Bulut, ardında yalnızca eserler değil, bir şehrin hafızasını ve ruhunu bırakarak 2 Mart 2006’da hayata veda etti. O, sıradan bir memuriyet hayatının ötesine geçerek, Anadolu’nun kadim kültürünü sahneye, sayfalara ve mikrofonlara taşıyan sessiz bir kahramandı.

Yaklaşık otuz yılı aşkın devlet memurluğunun ardından emekli olan Bulut’un asıl mesaisi, mesai saatlerinden sonra başlıyordu. 1950’li yıllardan itibaren Erzurum’un derneklerinde, kulüplerinde ve sahnelerinde yorulmadan çalıştı. Onun kalemi, sadece oyun yazmadı; bir halkın geleneklerini, sevinçlerini ve acılarını da kayda geçirdi.

Palandöken Spor Kulübü Tiyatro Kolu’nda sahneye koyduğu müzikaller, halkın içinden doğan hikâyeleri yeniden halka anlatıyordu. “Yanlış Hesap Bağdat’tan Döner”den “Çingene Kızı”na kadar uzanan bu eserler, izleyicinin hem yüzünü güldürdü hem de geçmişle bağ kurmasını sağladı. Bulut, yalnızca yazan değil, sahnede yaşayan bir sanatçıydı.

1957 yılında Erzurum Halk Oyunları ve Türküleri Derneği yönetimine giren Bulut, 1974’ten itibaren başkanlık görevini üstlenerek kültürel mirasın korunmasında öncü bir rol oynadı. Onun liderliğinde dernek, sadece bir kurum değil, adeta yaşayan bir kültür ocağına dönüştü. “Yakutiye Mecmuası”nda yayımladığı araştırmalar, Erzurum folklorunun yazılı hafızasını oluşturdu.

Kaleme aldığı tiyatro eserleri ve radyo oyunları, Anadolu’nun sesi oldu. TRT Erzurum Radyosu’nda yayınlanan oyunları, dinleyicilere geçmişin izlerini taşıdı. Televizyon için yazdığı senaryolar ise geleneksel kültürü modern mecralara taşıyarak geniş kitlelere ulaştırdı.

Bulut’un kitapları ise birer kültür hazinesi niteliğindeydi. Özellikle Kuşaktan Kuşağa Erzurum Folkloru adlı eseri, sadece bir araştırma değil, bir vefa örneğiydi. Bu eserle kazandığı ödül, onun yıllar süren emeğinin bir nişanesi oldu.

Bugün Sebahattin Bulut’un adı, Erzurum’un sokaklarında, türkülerinde ve hatıralarında yaşamaya devam ediyor. O, bir şehrin kültürünü koruyan, onu geleceğe taşıyan ve en önemlisi bunu büyük bir sevgiyle yapan bir isimdi.

Ardında bıraktığı eserler, yalnızca geçmişi anlatmıyor; aynı zamanda geleceğe bir çağrı yapıyor:
“Kültürünü unutma, çünkü o sensin.”