Ne Makamı Vardı Ne Serveti: Ama Herkes Onu Sevdi”

“Bir Gönül Adamıydı: Erzurum’un Naim Hocası”

Erzurum’un kadim sokaklarında, cami avlularında ve esnaf dükkânlarında yıllarca aynı cümle yankılandı: “Mehebbetim geldi…”
Bu söz, sadece bir ifade değil; bir insanın hayata, insana ve yaratılmış her şeye bakışının özeti idi. O insan, Erzurum’un hafızasına kazınan bir isimdi: Naim Hoca.

1925 yılında mütevazı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Naim Gölleroğlu, hayatın zorluklarıyla çok erken yaşta tanıştı. Babasını kaybettikten sonra eğitim hayatı yarım kaldı; ama o, öğrenmekten hiç vazgeçmedi. Henüz çocuk yaşta başladığı berber çıraklığı, onun ekmek kapısı olurken; gönlünde büyüyen ilim ve hakikat arayışı onu bambaşka bir yola taşıdı.

Hayatının dönüm noktası, Alvarlı Efe Hazretleri ile tanışması oldu. Bu tanışma, bir ustayla çırak ilişkisinden öte, bir gönül terbiyesinin başlangıcıydı. Naim Usta, gündüzleri berberlik yapıyor, geceleri ise ilim öğreniyor, sohbetlere katılıyor, kendini yetiştiriyordu. Okula gidememişti ama öğrenmeye olan azmi, onu kısa sürede halkın “hocası” yaptı.

Ancak o, hiçbir zaman kendini “hoca” olarak görmedi. Kürsüde vaaz verirken bile:
“Ben hoca değilem, hoca orda…”
diyebilecek kadar mütevazıydı.

Onu farklı kılan şey, sahip olduğu bilgiden çok, o bilgiyi aktarma biçimiydi. Naim Hoca’nın dili sadeydi, kalbi açıktı, sözü doğaldı. Yapmacıklık bilmez, olduğu gibi konuşurdu. Vaazlarında süslü cümleler yerine, herkesin anlayabileceği ifadeler kullanır; bazen bir tebessümle, bazen bir nüktayla, bazen de içten bir uyarıyla insanların kalbine dokunurdu.

Cami kürsüsünde olduğu kadar berber dükkânında da bir öğretmendi o. Tıraş ettiği müşterisini yarım bırakıp namaza koşacak kadar sorumluluk sahibiydi. Döndüğünde belki müşteri gitmiş olurdu ama onun için önemli olan, vazifesini yerine getirmekti.

Hayatı boyunca sadece imamlık yapmadı. Berberlik yaptı, sarraflık yaptı. Ama hangi işi yaparsa yapsın, o hep aynı kaldı: samimi, içten ve merhametli. Fakirleri gözetti, elindekini paylaştı, kimseyi ayırmadı. Onun dünyasında makamın, zenginliğin ya da ilmin üstünlüğü yoktu; tek ölçü “gönül”dü.

1999 yılının Ekim ayında hayata gözlerini yumduğunda, Erzurum büyük bir değerini kaybetti. Cenazesinde yaşanan kalabalık, onun arkasında bıraktığı sevginin en açık göstergesiydi. Sokaklar doldu, camiler taştı. Onu uğurlayanlar, sadece bir imamı değil; bir dostu, bir ağabeyi, bir gönül insanını kaybetmenin hüznünü yaşıyordu.

Bugün Erzurum’da Naim Hoca denildiğinde, akla sadece bir isim değil; bir duruş gelir.
Gösterişten uzak bir hayat, içten bir inanç ve herkesi kucaklayan bir sevgi…

Belki büyük âlimler gibi kitaplaryazmadı. Ama insanların kalbine yazdığı iz, hiçbir kitapta silinmeyecek kadar derin oldu.

Çünkü o, gerçekten de söylendiği gibi:
“Bir adam değil, bir âlemdi.”