‘Ama’lı ‘fakat’lı adalet arayışı

İnsanoğlu için adalet, en az hava kadar, su kadar, ekmek kadar önem taşıyor. Çünkü adaletin olmadığı yerde zulüm başlıyor.

Hakkaniyet her zaman çok önemli olmuştur.

Sorunların ana kaynağına inildiğinde de adaletsizlik karşımıza çıkıyor.

Dünyadaki huzursuzluğun kaynağı da adaletsiz yönetimlerdir.

Bugün devletlerin başka devletleri işgal etmeye kalkışması da adaletsiz bir anlayışın sonucudur.

Peki gerçekten adalet istiyor muyuz?

Bu soruya muhatap olan herkes ‘evet, istiyoruz’ diyecektir.

Fakat asıl sorun adaleti ne ölçüde kimin için istediğimizdir.

Nasıl bir adalet istiyoruz?

Mahallemize göre mi adalet istiyoruz yoksa kafamızda oluşturduğumuz ölçülere göre mi istiyoruz?

‘Ama’lı, ‘fakat’lı bir adalet arayışında vardığımız nokta hep adaletsizlik oluyor.

Bugün ülkemizde kanaatime göre en büyük sorun’ama’lı, ‘fakat’lı adalet arayışıdır.

Başkasının hakkını ararken kurduğumuz cümlelerin başına eklediğimiz ‘ama’lar, ‘fakat’lar, adaletsizliğin kapısını sonuna kadar açıyor. Adaletsizliği bir nevi meşrulaştırıyor.

Kime sorsanız ülkedeki adaletsiz yaklaşımdan şikâyet etmektedir. Ancak gelin görün ki bu şikayetler geneli kapsamamaktadır. Aksine herkes kendine uygulanan adaletsizlikten dert yanmakta.

Canı yanan bağırıyor. Oysa yapılması gereken canı yanmayanın canı yanan için bağırmasıdır. Gerçek adalet de ancak bu şekilde sağlanabilir.

İdeolojik körlük adaleti saf dışı bıraktı.

Ülkemizdeki adalet arayışı, mahalleler arası bir adalet kavgasına dönüşmüş durumda.

Her mahalle kendine uygulanan adaletsizlikten şikayetçi. Başka mahallelerde yaşanan adaletsizliklere ise kör ve sağır.

Bu durum yönetim mekanizmasının işini kolaylaştırmaktadır. Bir tarafa adaletsiz davranırken, öte taraftan bu adaletsizliğe destek bulmaktadır. Başka zaman da bu durumun tersi yaşanmaktadır.

Adaletsiz uygulamalar, mahalle mahalle yayılıyor.

Siyasetçisiyle, sivil toplum örgütleriyle bu kısır döngü içinde kıvranıp durmaktayız.

Adaletsizlik toplumun her katmanını yakıp kavurmaktadır.

Yazımızı meramımızı anlatan şu güzel sözlerle tamamlayalım.

Konfüçyüs: “Devletlerin refahı parayla değil adaletle ölçülür.”

Montaigne: “Adaletin olmadığı yerde ahlaktan bahsedilemez.”

Kant: “Bir insana yapılan adaletsizlik, tüm insanlığa karşı işlenmiş bir suçtur.”